1394/05/21 16:01

هپاتیت ویروسی مزمن

امکان منفی شدن هپاتیت ویروسی حاد «بی» (HBsAg) در ناقلین وجود دارد اما این احتمال کم است. طبق بررسی های انجام شده در مدت ۱۰ سال از هر ۱۰۰ نفر تنها ۵ نفر منفی می شوند. بهتر است ناقلین هپاتیت حاد بی به صورت دوره ای هر ۶ ماه از نظر عملکرد کبد بررسی شوند تا در صورت تبدیل شدن هپاتیت حاد آنها به فرم هپاتیت ویروسی مزمن، تشخیص و درمان سریع تر صورت گیرد و از تخریب بیشتر کبد جلوگیری شود.
توجه:
اگر با هپاتیت ویروسی مزمن تمایل به بارداری دارید، نوزاد شما هنگام زایمان، علاوه بر واکسن هپاتیت بی نیاز به ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد هپاتیت بی (HBIG) نیز دارد.
هپاتیت مزمن و سیروز در ناقلین هپاتیت
به دنبال ابتلاء به هپاتیت ویروسی مزمن ممکن است برای سال ها ویروس هپاتیت بی به صورت نهفته در بدن باقی بماند. درتعدادی از این افراد ممکن است ویروس فعال شده و سبب التهاب کبد گردد. در این جریان آنزیم های کبدی (ALT, AST) در خون افزایش یافته و علایم و شواهد بالینی و آزمایشگاهی دال بر وجود التهاب در کبد ظهور می یابند. طبق مطالعات انجام شده در ایران از میان دو میلیون ناقل هپاتیت بی حدود ۱۰ درصد یعنی ۲۰۰ هزار نفر دچار مشکل کبدی شده و ویروس هپاتیت بی در کبد آنها تکثیر پیدا می کند و موجب التهاب می شود. این افراد نیاز به تشخیص شدت التهاب در کبد و فعالیت ویروس در خون و احیاناً درمان دارند.
سیروز یا تنبلی کبد بیماری پیشرونده ی کبدی است که با التهاب و تشکیل بافت جوشگاهی در کبد مشخص می شود. عده ی کمی از ناقلین هپاتیت بی به این مرحله از هپاتیت ویروسی مزمن مبتلا می شوند. جهت تشخیص این شرایط به ناقلین توصیه می شود ضمن مراجعه دوره ای و انجام آزمایشات لازم، به پزشک این امکان را بدهند تا به نقش تخریبی ویروس در کبد پی برده و اقدامات پیشگیرانه ای جهت جلوگیری از بروز عارضه سیروز به عمل آورد. امکان تبدیل حالت ناقل هپاتیت بی به هپاتیت ویروسی مزمن در طی سال ها وجود دارد و به همین دلیل پیگیری صحیح ناقلین هپاتیت بی ضروری است.
درمان هپاتیت بی
امروزه داروهای ضد ویروسی متعددی برای درمان هپاتیت ویروسی مزمن مورد استفاده قرار می گیرد، که مصرف آنها سبب بهبودی کامل بیماری هپاتیت و در برخی موارد پیشگیری از عوارض ناتوان کننده هپاتیت ویروسی مزمن می گردد. اینترفرون پروتئینی است که توسط سلول های مختلف در بدن در پاسخ به عفونت و ازجمله عفونت ناشی از هپاتیت ویروسی مزمن تولید می شود.
سه نوع اینترفرون وجود دارد: آلفا، بتا، و گاما که همگی پروتئین هستند. اینترفرون ها اثرات ضدویروسی داشته و سبب تحریک سیستم دفاعی بدن می شوند. به نظر می رسد که بدن بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن نوع بی نمی توانند مقادیر کافی اینترفرون ترشح نمایند و در واقع بدن آنها دچار کمبود این ماده است. تجویز اینترفرون در بیماران هپاتیت ویروسی مزمن جهت رفع این نقیصه صورت می گیرد. اینترفرون در این بیماران سبب از بین رفتن HBV DNA (ماده ژنتیکی ویروس) و تبدیل HBeAg به HBeAb (کاهش تکثیر ویروس) و طبیعی شدن آنزیم های کبدی می شود.
اینترفرون نوع آلفا به دو صورت «دو-آ» (۲A) و «دو-ب» (۲B) وجود دارد که از هر دو در درمان بیماری هپاتیت ویروسی مزمن استفاده می شود. با مصرف آلفا اینترفرون بدن در مقابله با عفونت هپاتیت ویروسی مزمن تقویت شده و تکثیر ویروس در بدن کاهش می یابد. با مصرف این دارو، برخی از رده های گلبول های سفید تقویت شده و گلبول های سفید، سلول های آلوده به ویروس را سریع تر شناسایی و به آنها حمله کرده و از بین می برند. کاربرد آلفا- اینترفرون در درمان هپاتیت ویروسی مزمن جنبه ی تحقیقاتی ندارد و کلیه ی محافل معتبر پزشکی دنیا آن را به عنوان یک داروی مفید تشخیص داده اند.
تعیین وقت اینترنتی
نام
تلفن شما (الزامی)
پیام شما
ارتباط با ما
    میدان ونک، خ ملاصدرا، خ پردیس شرقی، ساختمان پردیسان، پلاک 14، طبقه 5



  جواب دهی تلفن همه روزه از 9 صبح تا 9 شب
مراجعه و پذیرش حضوری فقط با تعیین وقت قبلی
نظر شما درباره این مطلب
نام :
پست الکترونیکی :
وب سایت :
متن :

تصویر :

برچسب ها :